غزل ۶۶۹ - ترا گزید دل من،مرا گزید غم تو

ترا گزید دل من،مرا گزید غم تو
به حال من نظری کن، که مردم از ستم تو ۱

متاب روی و سر از من،مباش بی‌خبر از من
که روز و شب دل و چشمم در آتشست ونم تو ۲

تویی علاج غم ما تویی مسیح دم ما
ز مرگ باک نباشد که می‌خوریم دم تو ۳

ز راه دور و بیابان چه باک و دوزخ تابان؟
کزین دو بیم ندارم به پشتی کرم تو ۴

به صید ما نکند کس هوا و رغبت ازین پس
که داغ دست تو داریم و خانه در حرم تو ۵

مگر تو چارهٔ کارم کنی و زخم که دارم
که مرهمی نشناسم موافق الم تو ۶

کدام جنس که دستم نباخت بر سر کویت؟
کدام نقد که چشمم نریخت در قدم تو؟ ۷

گر آن مجال ببینم شبی که: با تو نشینم
کنم شکایت بسیار از التفات کم تو ۸

مکن شکسته و خوارش، به دست کس مسپارش
که اوحدیست درین شهر سکهٔ درم تو ۹