غزل ۶۸۴ - آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو

آن چشم مست بین، که دلم گشت زار ازو
ای دوستان، بسوخت مرا، زینهار ازو! ۱

گرد از تنم به قد برآورد و همچنان
بر دل نمی‌شود متصور گذار ازو ۲

گر پیش او گذار کنی، ای نسیم صبح
پیغام من بگوی و سلامی بیار ازو ۳

او گر به اختیار دل ما رود دمی
گردد دل شکستهٔ ما به اختیار ازو ۴

روزی به لطف اگر سگ کویم لقب نهد
زانگه مرا همیشه بس این افتخار ازو ۵

هر کس که با درخت گلی دوستی کند
شرط آن بود که: باز نگردد ز خار ازو ۶

آن کو به تیغ روی بگرداند از حبیب
عاشق نشد هنوز، تو باور مدار ازو ۷

گر دوست بر دل تو زند زخم بی‌شمار
آن زخم را بزرگ فتوحی شمار ازو ۸

تا از کنارم آن گهر شب‌چراغ رفت
از خون دیده پر گهرم شد کنار ازو ۹

او را به خون دیده بپرورده‌ایم، لیک
شاخی بلند بود، نچیدیم بار ازو ۱۰

داغم گذاشت در دل و بر ما گذشت و ما
دل شاد می‌کنیم بدین یادگار ازو ۱۱

گفتم که: اوحدی ز غمت مرد، رحمتی
گفتا: مرا چه غم که بمیرد هزار ازو؟ ۱۲