غزل ۶۸۷ - گر دهد یارت امان ایمن مشو

گر دهد یارت امان ایمن مشو
ور ببخشاید، به جان ایمن مشو ۱

آن زمان کت گوید: ای من جمله تو
جمله مکرست، آن زمان ایمن مشو ۲

روی او را گر ببینی آشکار
باز خواهد شد نهان، ایمن مشو ۳

گر کنارت، گوید: از زر پر کنم
تا نبندی در میان، ایمن مشو ۴

وقت بیگاهست، ها! گامی بپوی
دزد همراهست، هان! ایمن مشو ۵

گر شوی ایمن ز خوف دزد، نیز
از خلاف کاروان ایمن مشو ۶

ور نماز و روزه گمراهت کند
از غرور این و آن ایمن مشو ۷

چون نهد دیوانه‌ای دانات نام
عاقلی؟ خود را بدان، ایمن مشو ۸

از کرامات ار بپری در هوا
از هوا و از هوان ایمن مشو ۹

ای که اندر بی‌نشانی می‌روی
از حریف بی‌نشان ایمن مشو ۱۰

اوحدی،چون سرش آمد بر زبان
سر نگه دار، از زبان ایمن مشو ۱۱