غزل ۶۹۶ - ای از دهان تنگت شهری شکر گرفته

ای از دهان تنگت شهری شکر گرفته
نام رخ تو گل را از خاک برگرفته ۱

آن روی را مپوشان، زیرا که در ممالک
بنیاد فتنه باشد روی قمر گرفته ۲

دیگر ز سر نگیرد با من جفا زمانه
گر دیگرت ببینم یاری ز سر گرفته ۳

صد کاروان دل را در راه محنت تو
هم دزد رخت برده، هم شحنه خر گرفته ۴

از تیر غمرهٔ تو هر بیدلی که داری
سر در سپر کشیده، پا در جگر گرفته ۵

ما رنگ قصهٔ خود پوشیده از خلایق
وآنگه ز غصهٔ ما عالم خبر گرفته ۶

هجر تو اوحدی را بیچاره کرده از غم
وز اوحدی مرا تو بیچاره‌تر گرفته ۷