غزل ۶۹۷ - کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته

کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
مرا به عشق تو آوازه در جهان رفته ۱

به خون دیده ترا کرده‌ام به دست، ولی
ز دست من سر زلف تو رایگان رفته ۲

همیشه قد تو با سرکشی قرین بوده
مدام زلف تو با فتنه هم عنان رفته ۳

گل از شکایت آن جورها که روی تو کرد
هزار بار بنزدیکت باغبان رفته ۴

ز دست زلف سیاه تو تا توان خواری
بدین شکستهٔ مسکین ناتوان رفته ۵

به آب دیده بگریم ز هجرت آن روزی
که مرده باشم و خاک در استخوان رفته ۶

چگونه راز دل اوحدی توان پوشید؟
حدیثش از دهن و تیرش از کمان رفته ۷