هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تشبیهات و تصاویر شاعرانه، مانند گل سوری، برگ لاله، دندان‌های رسته مانند ژاله، و لب‌های شیرین، زیبایی‌های معشوق را توصیف می‌کند. همچنین، شاعر از درد فراق و غم عشق خود می‌نالد و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ این متن شامل مفاهیم عاشقانه و احساسات عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و اصطلاحات شاعرانه ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد تا به طور کامل درک شود.

غزل ۶۹۸ - آن گل سوریست در کلاله نهفته

آن گل سوریست در کلاله نهفته
یا به عبیرست برگ لاله نهفته ۱

در دهن کوچک چو پستهٔ او بین
رستهٔ دندان همچو ژاله نهفته ۲

از گل و شکر نواله ایست لب او
داعیهٔ بوسه در نواله نهفته ۳

سینهٔ من هر نفس که زد به فراقش
در دم او شد هزار ناله نهفته ۴

خط خوشش را حوالتست به خونم
کی شود آن خط و آن حواله نهفته؟ ۵

در جگر اوحدی نگر، که ببینی
از غم او درد چند ساله نهفته ۶

دم به دم او را غزل بسوزتر آید
از نظرش تا شد آن غزاله نهفته ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۴۶۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۶۹۷ - کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفته
گوهر بعدی:غزل ۶۹۹ - ای از عرب و از عجمت مثل نزاده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.