غزل ۷۰۲ - ای مرغزار جانها لعل تو آب داده

ای مرغزار جانها لعل تو آب داده
وی تب کشیده دل را زلف تو تاب داده ۱

رویت به یک لطیفه مه را سپر شکسته
چشمت به نیم غمزه دل را جواب داده ۲

دل را لب تو از می تاراج روح کرده
جان را رخ تو از خوی بوی گلاب داده ۳

پیش رخ و جبینت باج و خراج هر دم
هم مشتری کشیده، هم آفتاب داده ۴

بیدار با تو خواهم یکشب که باده نوشم
وان مردم دگر را سر سوی خواب داده ۵

چشم من از خیالت هر سوزنی که بسته
توفان گریه آن را یکسر به آب داده ۶

فردا مگر عقوبت کم باشد اوحدی را
امروز عشقت او را چندین عذاب داده ۷