غزل ۷۱۴ - کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمده

کیست دگر باره این؟ بر لب بام آمده
روی چو صبحش در آن زلف چو شام آمده ۱

بر همه ارباب عشق حاکم و والی شده
در همه اسباب حسن چست و تمام آمده ۲

یاور ما نیست چرخ، همدم ما نیست بخت
ور نه چرا بگذرد صید به دام آمده؟ ۳

گویی: از آشوب او هیچ توانیم دید
ما به سلامت شده، او به سلام آمده؟ ۴

سینه ز خونریز او سخت حذر می‌کند
زانکه جوانست و مست، در پی نام آمده ۵

گر چه ز هجران او درد سری کم نبود
کام دل خود ندید جان به کام آمده ۶

مهرهٔ ششدر شدست، آه! که در دست خود
نقش موافق نداد نرد مدام آمده ۷

با همه تندی و جوش در عجبم من که چون
سخت لگامی نکرد توسن رام آمده؟ ۸

بید، که بالا گرفت منصب او در چمن
گو که: تماشا کند سرو به بام آمده ۹

با همه تلخی که کرد، در صفت و شان او
از نفس اوحدی شهد کلام آمده ۱۰