غزل ۷۲۶ - ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه

ای روشن از رخ تو زمین و زمان همه
تاریک بی‌تو چشم همین و همان همه ۱

از خود ترا به چشم یقین دیده عاشقان
و افتاده از یقین خود اندر گمان همه ۲

از مشتری به نقد، چو دلال، حسن تو
زر برده و متاع تو اندر دکان همه ۳

در عالم از رخ تو نشانی شده پدید
و افتاده عالمی ز پی آن نشان همه ۴

چشم تو عرضه کرده ز هر سو هزار ترک
با ما نهاده تیر جفا در کمان همه ۵

دیدم که با تو ناله و فریاد سود نیست
دادم به باد عشق تو سود و زیان همه ۶

چون غنچه در هوای تو یک بارگی دلیم
چون بید نیستیم ز عشقت زبان همه ۷

کرد آشکار صورت خوبت هزار حسن
و آن حسنها ز دیدهٔ صورت نهان همه ۸

چشم ترا به کشتن ما تیغ بر کمر
ما را به جستن تو کمر بر میان همه ۹

گر کارکرد قهر تو، دادیم سر ز دست
ور یار گشت لطف تو، بریدم جان همه ۱۰

از بس که پر شدم ز صفات کمال تو
نزدیک شد که پر شود از من جهان همه ۱۱

در عرض دیدن تو دل تنگ اوحدی
خطی به خون نبشته و ما در ضمان همه ۱۲