غزل ۷۶۲ - ای برون از بلندی و پستی

ای برون از بلندی و پستی
جز تو کس را نمی‌رسد هستی ۱

عقل در وادی محبت تو
ره غلط می‌کند ز سرمستی ۲

تا سر جمله‌ها شود نامت
خویشتن را به جمله بر بستی ۳

حلقه‌ای نیست خالی از ذکرت
گر چه در هیچ حلقه ننشستی ۴

بودن ما جدا نبود از تو
با تو بودیم تا تو بودستی ۵

بر سر چار سوی رغبت خویش
نخریدی دلی، که نشکستی ۶

اوحدی، گر وصال او خواهی
ببر از خویشتن، که پیوستی ۷