غزل ۷۷۴ - ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی

ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردی
دورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی ۱

این سرخی من و زردی رخ تست
ورنه من مسکین کیم از سرخی و زردی؟ ۲

بدخواه که بر دوری ما رشک چنین برد
گر با تو بدیدی که نشستیم چه کردی؟ ۳

گو: جمله جهان تیغ برآرید، که با کس
ما را سر پرخاش نماندست و نبردی ۴

روی از سخن سرد حسودان نتوان تافت
خالی نبود عاشقی از گرمی و سردی ۵

ما را جهان جز سخن دوست مگویید
زنهار! که این باغ بدادیم بوردی ۶

کاری به از اندیشهٔ آن یار ندیدیم
بشنو که: چنین کار برآید ز نوردی ۷

در هیچ قدح بهتر ازین می نتوان یافت
دریاب که: هر قطره ازین باده و مردی ۸

ای اوحدی، اندیشه مکن ز آتش دوزخ
گر می‌رسی از خاک در دوست به گردی ۹