غزل ۷۷۷ - نظری گر ز سر لطف به کارم کردی

نظری گر ز سر لطف به کارم کردی
شادمان چون گل و خرم به بهارم کردی ۱

جاودان گفتمی آن خنجر و بازو را شکر
با خود ار زانکه ببری چو شکارم کردی ۲

اگر آن غنچه دهن را سر مهری بودی
در دل از کیسه چرا آن همه خارم کردی ۳

خرم از گل بدر افتادی و بار از گرداب
اگر از راه کرم دست به بارم کردی ۴

تنگ دستم، چه شدی گر به وفا دستی تنگ
ز سر لطف در آغوش و کنارم کردی؟ ۵

از درخت قد و باغ رخ تو کم چه شود؟
دامن ار پر گل و سیب و به و نارم کردی ۶

به غلامی نشمردی دل من شاهان را
با غلامان خود ار دوست شمارم کردی ۷

کاج! لعلی ز لبش بستدمی، تا بر من
سهل بودی اگر این باده خمارم کردی ۸

نشوی در پی آزار دل من یک روز
گر شبی گوش بدین نالهٔ زارم کردی ۹

پس ازین شام جدایی چه شدی گر سحری؟
تا به بستان در حجره گذارم کردی ۱۰

اوحدی، گر به قبولی برسیدی ز لبش
زود بر مرکب اقبال سوارم کردی ۱۱