غزل ۸۰۰ - هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی

هزار بار بگفتم که: به ز جان عزیزی
اگر چه خون دل من هزار بار بریزی ۱

مرا سریست کزان خاک آستانه نریزم
اگر تو بر سرم آن خاک آستانه ببیزی ۲

شبم به وعدهٔ فردای خودنشانی و چون من
در انتظار نشینم، تو روزها بگریزی ۳

میان ما و تو کاری کجا ز پیش برآید؟
که من تواضع و خدمت کنم، تو تندی و تیزی ۴

مگر تو با من مسکین سری ز لطف درآری
و گرنه پای عتابت که دارد؟ از تو ستیزی ۵

طبیب شهر همانا علاج و چاره نداند
مرا، که مهر جبلی شدست و عشق غریزی ۶

به دوست تحفه فرستند چیزها، من مسکین
ترا چه تحفه فرستم؟ که بهتر از همه چیزی ۷

عجب مدار که پیشت چراغ را بنشانم
که شمع نیز در آن شب نشسته به، که تو خیزی ۸

اگر بضاعت مزجاة اوحدی نکنی رد
روا بود که: ز خوبان مصر ما،تو عزیزی ۹