غزل ۸۱۹ - ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی

ای بر شفق نهاده از شام زلف خالی
بر گرد ماه بسته از رنگ شب هلالی ۱

چون ماه عید جویم هر شب ترا، ولیکن
ماهی چنان نبیند جوینده، جز به سالی ۲

ما کمتریم از آن سگ کو بر در تو باشد
زان بر در تو ما را کمتر بود مجالی ۳

میخواستم که: جایت بر چشم خود بسازم
از دل نمیروی خود بیرون به هیچ حالی ۴

روزی نبود روزی کان روی را ببینم
ای روز من شب تو، آخر کم از خیالی ۵

از آفتاب رویت من همچو سایه دورم
و آنگاه با رخ تو هر ذره را وصالی ۶

مشتاق آن دهان را صبری تمام باید
کان کام بر نیاید بی‌رنج احتمالی ۷

با خاک آستانت تا خوپذیر گشتم
دیگر نظر نکردم بر منصبی و مالی ۸

از اوحدی بگردان بیداد شحنهٔ غم
تا از غمت ننالد پیش ملک تعالی ۹