غزل ۸۲۵ - به خرابات گذارم ندهند از خامی

به خرابات گذارم ندهند از خامی
سوی مسجد نتوانم شدن از بدنامی ۱

صوفی رندم و معروف به شاهدبازی
عاشق مستم و مشهور به درد آشامی ۲

سر ز ناچار بر آورده به بی‌سامانی
تن ز ناکام فرو داده به دشمن کامی ۳

حال می خوردنم از روزن و سوراخ به شب
همه همسایه بدیدند ز کوته بامی ۴

آن زبونم که اگر بر سر بازار بری
بیسخن مال مرا خاص شناسد عامی ۵

دشمنم گر نتواند که ببیند نه عجب
دوست نیزم نتواند ز ضعیف اندامی ۶

اوحدی‌وار به صد بند گرفتارم، لیک
تو درین بند ندانی که برون از دامی ۷