غزل ۸۵۲ - زمستان ز مستان نبیند زبونی

زمستان ز مستان نبیند زبونی
و گر خود بلا بارد از ابر خونی ۱

زمستان بهاریست آنجاکه باشد
شراب ارغوانی، سماع ارغنونی ۲

ز شر زمستان شرابت رهاند
و گر خود به فضل و هنر ذوفنونی ۳

چو بادی برآید دمی باده درکش
ز آتش چه کم؟ باده آر از کنونی ۴

از آن حلقه شد پشتت از باد سرما
که از حلقهٔ می‌پرستان برونی ۵

گر آزاد مردی تو و دین رندان
به دونان رها کن خسیسی و دونی ۶

تو ای زاهد خشک، هم ساغر نو
فرو کش به شادی که در هان و هونی ۷

نگه کن که چونست احوال و آنگه
بخور باده‌ای چند و بنگر که چونی؟ ۸

دل آهنین را دوایی ده از می
که مانند سیمابی از بی‌سکونی ۹

به یک حال بر بیستان خویشتن را
گر از باستانی ور از بیستونی ۱۰

ز سر دل اوحدی دور باشی
چو ذوقی نباشد ترا اندرونی ۱۱