غزل ۸۵۹ - آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی

آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی
بر دوست کن کنار وز دشمن کنار جوی ۱

می‌چار فصل عیش فزاید، به می‌گرای
گل پنج روز بیش نپاید، به باغ پوی ۲

بستان پر از بدایع صنعست، لیک هیچ
رنگیش نیست بیرخ یار بدیع جوی ۳

چون سنگ و روست آنکه نشد گرم دل به عشق
در عهد آن نگار مکن یاد سنگ و روی ۴

خواهی که بی‌تکلف چشمش نظر کنی
از نقش صورت دگران لوح دل بشوی ۵

ای باد، بوی زلف چو چوگان او بیار
تا سر به مژده در کف پایت نهم چو گوی ۶

هر دم به شیوهٔ دگرم صید میکنند
گاهی به قند آن لب و گاهی به بند موی ۷

با قد آن صنم ز چمن، سرو گو: مبال
با روی آن پری، ز زمین لاله گو: مروی ۸

ای اوحدی، تو خاک سر کوی دوست باش
باشد که دوست را گذر افتد به خاک کوی ۹