غزل ۸۶۲ - ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی

ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی
چو کار ساخته باشی به خانه باز شوی ۱

به گرد خاطرت اکنون خود آن نمیگردد
که هیچ پیش رفیقان خود فراز شوی ۲

ز دوستان که تو در شهر خود رها کردی
گمان نبود که زینگونه بی‌نیاز شوی ۳

تو در دیار خود از خسروان مملکتی
رهامکن که: به کلی اسیر آز شوی ۴

درین حدیقه بسی رازهای پنهانیست
به کوش تا مگر از محرمان راز شوی ۵

زنیست صورت دنیا، مهل که دست طمع
به دامن تو رساند، که بی‌نماز شوی ۶

حضور خلق نباشد ز فتنه‌ای خالی
درین میانه سزد گر به احتراز شوی ۷

چو زاد آن مقر اینجا به دست باید کرد
تو هیچ راه نیابی چو بی‌جواز شوی ۸

چو اوحدی ز جهان دست حرص کن کوته
که وقت شد که در آن منزل دراز شوی ۹