غزل ۸۶۹ - رخ باز نهادم به سماوات الهی

رخ باز نهادم به سماوات الهی
تا بر سر گردون بزنم نوبت شاهی ۱

رخت و خر خود را همه بگذاشتم اینجا
چون یار مسیحم، بسم این چهرهٔ کاهی ۲

از من مطلب مهر خود، ای شاهد دنیا
بر مهر تو چون دل نهد این عاشق آهی؟ ۳

اینجا نتوان کرد مقام، ار چه دلم را
روزی دو سه مهمان تو کرد این تن ساهی ۴

جز در رسن عشق مزن دست ارادت
تا یوسف مصری شوی، ای یوسف چاهی ۵

اینجا منشین پر، که جزا می‌نتوان یافت
عمر ابد و مملکت نامتناهی ۶

برخیز و بن باغ بهشتی نظری کن
تا پیش نهم هر چه دلت خواهد و خواهی ۷

گه نعره بر آریم ز صحراش چو مرغان
گه غوطه بر آریم ز دریاش چو ماهی ۸

در نامهٔ ترکیب که داری نظری کن
تا سر دو گیتی بشناسی بکماهی ۹

نی نی، که ازین هر دو جهان جز به رخ او
گر باز شود چشم تو در عین گناهی ۱۰

یکرنگ شو، ای اوحدی و یکدل و یکتا
در کش قلم و خط به سپیدی و سیاهی ۱۱