غزل ۸۸۱ - ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بویی

ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بویی
ماه از هوست هر سرمه چون سر مویی ۱

شوق تو ز بس جامه که بر ما بدرانید
نی کهنه رها کرد که پوشیم و نه نویی ۲

از بادهٔ وصل تو روا نیست که دارد
هر کس قدحی در کف و ما کشتهٔ بویی ۳

من شیشهٔ خود بر سر کوی تو شکستم
کز سنگ تو بیرون نتوان برد سبویی ۴

مجموع تو در خانه و مرد و زن شهری
هر یک ز فراق تو پراگنده به سویی ۵

یک روز برون آی، که هستند بسی خلق
در حسرت دیدار تو بر هر سر کویی ۶

چون اوحدی از هر دو جهان روی بتابیم
آن روز که روی تو ببینم و چه رویی؟ ۷