غزل ۲۴ - ای به ناوک زده چشم تو یک اندازان را

ای به ناوک زده چشم تو یک اندازان را
کشته افعی تو در حلقه فسون سازان را

جان ز دست تو ندانم به چه بازی ببرم
پشه آن نیست که بازیچه دهد بازان را

دل چو دادم به تو عقلم ز کجا خواهد ماند
مال کی جمع شود خانه براندازان را

عندلیبان سحر خوان چو در آواز آیند
می بیارید و بخوانید خوش آوازان را

پای کوپان چو در آیند به دست افشانی
دست گیرند به یک جرعه سراندازان را

زیردستان که ندارند به جز باد به دست
هر نفس در قدم افتند سرافرازان را

با تو خواجو چه شد ار زانکه نظر می‌بازد
دیده نتوان که بدوزند نظر بازان را