هوش مصنوعی: این شعر از خواجوی کرمانی، شاعر فارسی‌زبان، سرشار از تصاویر شاعرانه و عرفانی است. شاعر از باده‌نوشی، عشق، طبیعت و مفاهیم عرفانی سخن می‌گوید و با استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات زیبا، مخاطب را به دنیای خیال و احساس می‌برد.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و شاعرانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره‌هایی به باده‌نوشی دارد که مناسب سنین پایین نیست.

غزل ۷۰۸ - خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم

خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم
دیدهٔ مرغ صراحی بقدح باز کنیم

زاهدانرا بخروشیدن چنگ سحری
از صوامع بدر میکده آواز کنیم

باده از جام لب لعبت ساقی طلبم
مستی از چشم خوش شاهد طناز کنیم

بلبلان چون سخن از شاخ صنوبر گویند
ما حدیث قد آن سرو سرافراز کنیم

چنگ در حلقهٔ آن طره طرار زنیم
چشم در عشوهٔ آن غمزهٔ غماز کنیم

وقت آنست که در پای سهی سرو چمن
برفشانیم سردست و سرانداز کنیم

کعبهٔ روی دلارای پریرویان را
قبلهٔ مردمک چشم نظر باز کنیم

از لب روح فزا راح مروح نوشیم
همچو عیسی پس از آن دعوی اعجاز کنیم

سایهٔ شهپر سیمرغ چو بر ما افتاد
گر چه کبکیم چه اندیشهٔ شهباز کنیم

در قفس چند توان بود بیا تا چو همای
پر برآریم و برین پنجره پرواز کنیم

چون نواساز چمن نغمه‌سرا شد خواجو
خیز تا برگ صبوحی بچمن ساز کنیم
کانال گوهرین در ایتا
۵۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۷۰۷ - خیزید ای میخوارگان تا خیمه بر گردون زنیم
گوهر بعدی:غزل ۷۰۹ - خیز تا باده در پیاله کنیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.