غزل ۷۱۲ - درد دل خویش با که گویم

درد دل خویش با که گویم
داد دل خویش از که جویم ۱

چون چهره بخون دیده شستم
دست از دل خسته چون نشویم ۲

کر گشت فلک ز های هایم
پرگشت جهان ز های و هویم ۳

دادم بهوای روی او دل
تا دیده چه آورد برویم ۴

از ناله نحیف‌تر ز نالم
وز مویه ضعیف‌تر ز مویم ۵

تا چند ز دور چرخ نالم
تا کی ز غم زمانه مویم ۶

با تست مقیم گفت و گویم
وز تست مدام جست و جویم ۷

از حسن تو هیچ کم نگردد
گر زانکه نظر کنی بسویم ۸

بگذار که شکرت ببوسم
پیش آی که عنبرت ببویم ۹

تا چند زنی مرا بچوگان
آخر نه من شکسته گویم ۱۰

در کوزه چو می نماند خواجو
یک کاسه بیاور از سبویم ۱۱