هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از عشق نافرجام و درد دوری از معشوق میگوید. او از سیاهی شعر، سپیدی موی و بلندی شاخ وصال معشوق که دستش به آن نمیرسد، سخن میگوید. نالههای شبانه و سایههای عشق همراه او هستند و دلش از غم سنگین شده است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه عمیق و احساسات پیچیده است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذاب نباشد.
غزل ۷۹۵ - مه بی مهر من ز شعر سیاه
مه بی مهر من ز شعر سیاه
روی بنمود بامداد پگاه
کرده از شام بر سحر سایه
زده از مشک بر قمر خرگاه
دل من در گو زنخدانش
همچو یوسف فتاده در بن چاه
آه کز دود دل نیارم کرد
پیش آئینه جمالش آه
بجز از عشق چون پناهی نیست
برم از عشق هم بعشق پناه
موی رویم سپید گشت و هنوز
میکشد خاطرم به زلف سیاه
شاخ وصل تو ای درخت امید
بس بلندست و دست من کوتاه
در شب هجر نالهام همدم
در ره عشق سایهام همراه
روز خواجو قیامتست که هست
بر دلش بار غم چو بار گناه
روی بنمود بامداد پگاه
کرده از شام بر سحر سایه
زده از مشک بر قمر خرگاه
دل من در گو زنخدانش
همچو یوسف فتاده در بن چاه
آه کز دود دل نیارم کرد
پیش آئینه جمالش آه
بجز از عشق چون پناهی نیست
برم از عشق هم بعشق پناه
موی رویم سپید گشت و هنوز
میکشد خاطرم به زلف سیاه
شاخ وصل تو ای درخت امید
بس بلندست و دست من کوتاه
در شب هجر نالهام همدم
در ره عشق سایهام همراه
روز خواجو قیامتست که هست
بر دلش بار غم چو بار گناه
۴۲۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۹۴ - ای روانم بلب لعل تو آورده پناه
گوهر بعدی:غزل ۷۹۶ - روی این چرخ سیه روی ستمکاره سیاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
