بدینسان که از ما جهانی جهانی
که با کس نمانی و با کس نمانی

تو آن شهریاری و آن شهرهٔاری
که خسرو نشانی و خسرو نشانی

تو آنی که قتلم توانی و دانم
که هر دم برآنی که خونم برانی

خوشا طرف بستان و دستان مستان
می ارغوانی به روی غوانی

دل یاغی باغیم باغ و دائم
تو در باغ بانی و در باغبانی

ندانم کدامی که دامی دلم را
ز نسل کیانی که اصل کیانی

چو ماهی که ماهیتت کس نداند
چه کانی که از لعل گوهر چکانی

تو جان و جهانی و جان جهانی
تو نور جنانی و حور جنانی

سزد کاردوان رخ نهد پیش اسبت
اگر باز داری سمند ار دوانی

ترا نار پستان به از نار بستان
که سیب از ترنجت کند بوستانی

تو ترخان و ترخون ز جور تو خواجو
دل از خون چو خانی و رخ زر خانی

«خواجوی کرمانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir