غزل ۳۲ - مشو، مشو، ز من خسته‌دل جدا ای دوست

مشو، مشو، ز من خسته‌دل جدا ای دوست
مکن، مکن، به کف‌اند هم رها ای دوست ۱

برس، که بی‌تو مرا جان به لب رسید، برس
بیا که بر تو فشانم روان، بیا ای دوست ۲

بیا، که بی‌تو مرا برگ زندگانی نیست
بیا، که بی‌تو ندارم سر بقا ای دوست ۳

اگر کسی به جهان در، کسی دگر دارد
من غریب ندارم مگر تو را ای دوست ۴

چه کرده‌ام که مرا مبتلای غم کردی؟
چه اوفتاد که گشتی ز من جدا ای دوست؟ ۵

کدام دشمن بدگو میان ما افتاد؟
که اوفتاد جدایی میان ما ای دوست ۶

بگفت دشمن بدگو ز دوستان مگسل
برغم دشمن شاد از درم درآ ای دوست ۷

از آن نفس که جدا گشتی از من بی‌دل
فتاده‌ام به کف محنت و بلا ای دوست ۸

ز دار ضرب توام سکه بر وجود زده
مرا بر آتش محنت میازما ای دوست ۹

چو از زیان منت هیچگونه سودی نیست
مخواه بیش زیان من گدا ای دوست ۱۰

ز لطف گرد دل بی‌غمان بسی گشتی
دمی به گرد دل پر غمان برآ ای دوست ۱۱

ز شادی همه عالم شدست بیگانه
دلم که با غم تو گشت آشنا ای دوست ۱۲

ز روی لطف و کرم شاد کن بروی خودم
که کرد بار غمت پشت من دوتا ای دوست ۱۳

ز همرهی عراقی ز راه واماندم
ز لطف بر در خویشم رهی‌نما ای دوست ۱۴