غزل ۱۶۵ - من باز ره خانهٔ خمار گرفتم

من باز ره خانهٔ خمار گرفتم
ترک ورع و زهد به یک بار گرفتم ۱

سجاده و تسبیح به یک سوی فکندم
بر کف می چون رنگ رخ یار گرفتم ۲

کارم همه با جام می و شاهد و شمع است
ترک دل و دین بهر چنین کار گرفتم ۳

شمعم رخ یار است و شرابم لب دلدار
پیمانه همان لب که به هنجار گرفتم ۴

چشم خوش ساقی دل و دین برد ز دستم
وین فایده زان نرگس بیمار گرفتم ۵

پیوسته چینین می زده و مست و خرابم
تا عادت چشم خوش خونخوار گرفتم ۶

شیرین لب ساقی چو می و نقل فرو ریخت
بس کام کز آن لعل شکربار گرفتم ۷

چون مست شدم خواستم از پای درآمد
حالی سر زلف بت عیار گرفتم ۸

آویختم اندر سر آن زلف پریشان
این شیفتگی بین که دم مار گرفتم ۹

گفتی: کم سودای سر زلف بتان گیر،
چندین چه نصیحت کنی؟ انگار گرفتم ۱۰

با توبه و تقوی تو ره خلد برین گیر
من با می و معشوقه ره نار گرفتم ۱۱

در نار چو رنگ رخ دلدار بدیدم
آتش همه باغ و گل و گلزار گرفتم ۱۲

المنة لله که میان گل و گلزار
دلدار در آغوش دگربار گرفتم ۱۳

بگرفت به دندان فلک انگشت تعجب
چون من به دو انگشت لب یار گرفتم ۱۴

دور از لب و دندان عراقی لب دلدار
هم باز به دست خوش دلدار گرفتم ۱۵