مثنوی

عاشقان ره به عشق می‌پویند
درس تنزیل عشق می‌گویند ۱

از می عشق اگر چه بی‌خبرند
راه جانان به جان همی سپرند ۲

از شراب الست مستانند
تا ابد جمله می پرستانند ۳

از می شرق دوست مست شدند
همه در پای عشق پست شدند ۴

خویشتن را ز دست از آن دادند
کاندر آن کوی رخت بنهادند ۵

از می نیستی چو بی‌خبرند
راه عشقش بسر چگونه برند؟ ۶

عشق را رهگذر دل و جان است
اولش طعنه در دل و جان است ۷

دلم این مستی از الست آورد
این طلب زان هوا به دست آورد ۸

دوست آنجا نظر چو بر ما کرد
اثر آن ظهور پیدا کرد ۹

این صفا زان نظر پدید آمد
عشق را آنجا مگر پدید آمد ۱۰

آرزومند آن نظر ماییم
روز و شب اندرین تمناییم ۱۱

شده در هر دلیش پیوندی
کرده در پای هر یکی بندی ۱۲