غزل ۱۳ - نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا

نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مرا
که پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا ۱

چو جام اول مینا، سپهر سنگین‌دل
به خاک راه گذر ریخت ناچشیده مرا ۲

چو آسیا که ازو آب گرد انگیزد
غبار دل شود افزون ز آب دیده مرا ۳

رهین وحشت خویشم که می‌برد هر دم
به سیر عالم دیگر، دل رمیده مرا ۴

نثار بوسهٔ او نقد جان چرا نکنم؟
که تا رسیده به لب، جان به لب رسیده مرا ۵

به صد هزار صنم ساخت مبتلا صائب
درین شکفته چمن، دیدهٔ ندیده مرا ۶