غزل ۳۴ - باد بهار مرهم دلهای خسته است

باد بهار مرهم دلهای خسته است
گل مومیایی پر و بال شکسته است ۱

شاخ از شکوفه پنبه سرانجام می‌کند
از بهر داغ لاله که در خون نشسته است ۲

وقت است اگر ز پوست بر آیند غنچه‌ها
شیر شکوفه زهر هوا را شکسته است ۳

زنجیریی است ابر که فریاد می‌کند
دیوانه‌ای است برق که از بند جسته است ۴

پایی که کوهسار به دامن شکسته بود
از جوش لاله بر سر آتش نشسته است ۵

افسانهٔ نسیم به خوابش نمی‌کند
از نالهٔ که بوی گل از خواب جسته است؟ ۶

صائب بهوش باش که داروی بیهشی
باد بهار در گره غنچه بسته است ۷