غزل ۴۳ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
که زندگانی ده روزه زندگانی نیست ۱

به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمار
شراب تلخ کم از آب زندگانی نیست ۲

ز شرم موی سفیدست هوشیاری من
وگرنه نشاهٔ مستی کم از جوانی نیست ۳

جدا بود شکر و شیر، همچو روغن و آب
درین زمانه که آثار مهربانی نیست ۴

ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟
مرا که بهره به جز غفلت از جوانی نیست ۵

برون میار سر از زیر بال خود صائب
که تنگنای فلک جای پرفشانی نیست ۶