غزل ۱۳۱ - از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم

از یار ز ناسازی اغیار گذشتیم
از کثرت خار از گل بی خار گذشتیم ۱

این باده زیاد از دهن ساغر ما بود
مخمور ز لعل لب دلدار گذشتیم ۲

جایی که سخن سبز نگردد، نتوان گفت
چون طوطی ازان آینه رخسار گذشتیم ۳

خاری نشد آزرده به زیر قدم ما
چون سایهٔ ابر از سر گلزار گذشتیم ۴

از خرقهٔ تزویر نچیدیم دکانی
مردانه ازین پردهٔ پندار گذشتیم ۵

شد دست دعا خار به زیر قدم ما
از بس که ازین مرحله هموار گذشتیم ۶

صائب چو گران بود به رنجور عیادت
از دیدن آن نرگس بیمار گذشتیم ۷