خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر رضایت و خرسندی شاعر از وضعیت خود و وابستگی به هویت و محیط خویش است. شاعر احساس غربت نمی‌کند، زیرا در هر کجا که باشد، آنجا را خانه خود می‌داند. او به جای پرداختن به کینه‌توزی، به عشق و وفاداری به خود و اطرافیانش پایبند است. شعر همچنین تأکید بر امیدواری، پایداری و مردانگی دارد.

رده سنی: 15+ این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده مانند «کعبه» و «بتخانه» نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.

ما تازه روی چون صدف از دانهٔ خودیم
خرسند از محیط به پیمانهٔ خودیم

ما را غریبی از وطن خود نمی‌برد
در کعبه‌ایم و ساکن بتخانهٔ خودیم

از هوش می‌رویم به گلبانگ خویشتن
در خواب نوبهار ز افسانهٔ خودیم

نوبت به کینه جویی دشمن نمی‌دهیم
سنگی گرفته در پی دیوانهٔ خودیم

در بوم این سیاه دلان جغد می‌شویم
ورنه همای گوشهٔ ویرانهٔ خودیم

گرد گنه به چشمهٔ کوثر نمی‌بریم
امیدوار گریهٔ مستانهٔ خودیم

چون کوهکن به تیشهٔ خود جان سپرده‌ایم
در زیر بار همت مردانهٔ خودیم

صائب ز فیض خانه بدوشی درین بساط
هر جا که می‌رویم به کاشانهٔ خودیم

«صائب تبریزی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir