غزل ۱۴۸ - تا از خودی خود نبریدند عزیزان

تا از خودی خود نبریدند عزیزان
چون نی به مقامی نرسیدند عزیزان ۱

چون عمر سبکسیر ازین عالم پرشور
رفتند و به دنبال ندیدند عزیزان ۲

دادند به معشوق حقیقی دل و جان را
یوسف به زر قلب خریدند عزیزان ۳

دیدند که در روی زمین نیست پناهی
در کنج دل خویش خزیدند عزیزان ۴

خارست نصیب تو ز گلزار، وگرنه
از خار چه گلهاکه نچیدند عزیزان ۵

فقری که تو امروز به هیچش نستانی
با سلطنت بلخ خریدند عزیزان ۶

درقید فرنگ آن که نیفتاده، چه داند
کز جسم گرانجان چه کشیدند عزیزان ۷

صائب نرسیدند به سر منزل مقصود
تا پای به دامن نکشیدند عزیزان ۸