غزل ۱۵۹ - زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من

زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من
شود سپهر زمین‌گیر از آرمیدن من ۱

هزار مرحله را چون جرس دل شبها
توان برید به آواز دل تپیدن من ۲

مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال
نمی‌رسد چو به کس فیضی از رسیدن من ۳

فغان که زیر فلک نیست آنقدر میدان
که داد وحشت خاطر دهد رمیدن من ۴

هزار فتنهٔ خوابیده چون شراب کهن
نهفته است در آغوش آرمیدن من ۵

درین ریاض، چو چشم آن ضعیف پروازم
که برگ کاه شود مانع پریدن من ۶

مرا چون صبح به دست دعا نگه دارید
که روشن است جهان از نفس کشیدن من ۷

حیات من به تماشای گلعذاران است
ز راه چشم چو شبنم بود چریدن من ۸

عیار آن لب شیرین و ساعد سیمین
توان گرفتن از دست و لب گزیدن من ۹

ز بس که تلخی دوران کشیده‌ام صائب
دهان مار شود تلخ از گزیدن من! ۱۰