غزل ۳۲ - کدام عهد نکویان عهد ما بستند

کدام عهد نکویان عهد ما بستند
به عاشقان جفاکش که زود نشکستند ۱

خدا نگیردشان گرچه چارهٔ دل ما
به یک نگاه نکردند و می‌توانستند ۲

نخست چون در میخانه بسته شد گفتم
کز آسمان در رحمت به روی ما بستند ۳

مکن به چشم حقارت نظر به درویشان
که بی‌نیاز جهانند اگر تهی دستند ۴

حریف عربدهٔ می کشان نه‌ای ای شیخ
به خانقاه منه پا که صوفیان مستند ۵

غم بتان به همه عمر خوردم و افسوس
که آخر از غمشان مردم و ندانستند ۶

ز جور مدعیان رفت از درت هاتف
غمین مباش گر او رفت دیگران هستند ۷