هوش مصنوعی:
این شعر از عطار نیشابوری، بیانگر درد و رنج شاعر در جستجوی معشوق گمشده است. او از فراق و دوری معشوق مینالد و در پی یافتن راهی برای تسکین درد خود است. شاعر از معشوق به عنوان آفتاب، کیمیا، مرغ رمیده و کشتهٔ غمزه یاد میکند و در نهایت، تنها خدا را چارهساز درد خود میداند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر وجود دارد که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۶۰ - ای گمشده دل کجات جویم
ای گمشده دل کجات جویم
در دام که مبتلات جویم ۱
دیروز چو آفتاب بودی
امروز چو کیمیات جویم ۲
ای مرغ ز آشیان رمیده
در دامگه بلات جویم ۳
ای کشتهٔ غمزهٔ نکویان
از چشم که خونبهات جویم ۴
ای بیمار ز جان گذشته
کز هر که رسم دوات جویم ۵
گاهی به دوات چاره خواهم
گاهی به دعا شفات جویم ۶
کس چارهٔ درد تو نداند
درمان مگر از خدات جویم ۷
هاتف پی دل فتاده رفتی
ای هر جایی کجات جویم ۸
در دام که مبتلات جویم ۱
دیروز چو آفتاب بودی
امروز چو کیمیات جویم ۲
ای مرغ ز آشیان رمیده
در دامگه بلات جویم ۳
ای کشتهٔ غمزهٔ نکویان
از چشم که خونبهات جویم ۴
ای بیمار ز جان گذشته
کز هر که رسم دوات جویم ۵
گاهی به دوات چاره خواهم
گاهی به دعا شفات جویم ۶
کس چارهٔ درد تو نداند
درمان مگر از خدات جویم ۷
هاتف پی دل فتاده رفتی
ای هر جایی کجات جویم ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۵۱۳
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۵۹ - مپرس ای گل ز من کز گلشن کویت چسان رفتم
گوهر بعدی:غزل ۶۱ - گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.