غزل ۶۲ - جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم

جانا ز ناتوانی از خویشتن به جانم
آخر ترحمی کن بر جان ناتوانم ۱

اغیار راست نازت، عشاق را عتابت
محروم من که از تو نه این رسد نه آنم ۲

مرغ اسیرم اما دارم درین اسیری
آسایشی که رفته است از خاطر آشیانم ۳

نخلم ز پا فتاده شادم که کرد فارغ
از فکر نوبهار و اندیشهٔ خزانم ۴

زنهار بعد مردن فرسوده چون شود تن
پیش سگان کویش ریزند استخوانم ۵