غزل ۷۸ - شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می

شکست پیر مغان گر سرم به ساغر می
عجب مدار که سرها شکسته بر سر می ۱

ستم به ساغر می‌شد نه بر سر من اگر
شکست بر سر من می فروش ساغر می ۲

غذای روح بود بوی می‌خوشا رندی
که روح پرورد از بوی روح پرور می ۳

نداشت بهره‌ای آن بوالفضول از حکمت
که وصف آب خضر کرد در برابر می ۴

نه لعل راست نه یاقوت را نه مرجان را
به چشم اهل بصیرت صفای جوهر می ۵

نماند از شب تاریک غم نشان که دگر
طلوع کرد ز خم آفتاب انور می ۶

چه دید هاتف می کش ندانم از باده
که هر چه داشت به عالم گذاشت بر سر می ۷