هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، به موضوعاتی مانند عرفان، عشق، زهد و ریاکاری میپردازد. شاعر در برابر واعظان و زاهدان ریاکار میایستد و عشق و مینوشی را برتر از زهد بیعمل میداند. او معتقد است که حتی پس از مرگ، ذرات وجودش به دنبال معشوق خواهد گشت و زاهد را به دلیل طعنه زدن به عاشقان سرزنش میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و انتقاد از زهد ریاکارانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مینوشی نیاز به توضیح و تفسیر دارد.
غزل ۸۲ - شستم ز میدر پای خم، دامن ز هر آلودگی
شستم ز میدر پای خم، دامن ز هر آلودگی
دامن نشوید کس چرا، زابی بدین پالودگی ۱
میگفت واعظ با کسان، دارد می و شاهد زیان
از هیچ کس نشنیدهام حرفی بدین بیهودگی ۲
روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم
هر ذرهٔ خاکم تو را جوید پس از فرسودگی ۳
ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان
آزار جان ما مکن شکرانهٔ آسودگی ۴
من شیخ دامن پاک را آگاهم از حال درون
هاتف تو از وی بهتری با صدهزار آلودگی ۵
دامن نشوید کس چرا، زابی بدین پالودگی ۱
میگفت واعظ با کسان، دارد می و شاهد زیان
از هیچ کس نشنیدهام حرفی بدین بیهودگی ۲
روزی که تن فرسایدم در خاک و جان آسایدم
هر ذرهٔ خاکم تو را جوید پس از فرسودگی ۳
ای زاهد آسوده جان تا چند طعن عاشقان
آزار جان ما مکن شکرانهٔ آسودگی ۴
من شیخ دامن پاک را آگاهم از حال درون
هاتف تو از وی بهتری با صدهزار آلودگی ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۵۱۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۸۱ - کجایی در شب هجران که زاریهای من بینی
گوهر بعدی:غزل ۸۳ - ای که مشتاق وصل دلبندی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
