شماره ۲۶ - خسرو کشور سخن مشتاق

خسرو کشور سخن مشتاق
صاحب رای پیر و طبع جوان ۱

قطب سادات آن که می‌بخشید
قالب لفظ را ز معنی جان ۲

آن که از بحر طبع گوهرزای
چون شدی در شاهوار افشان ۳

از لالی نظم او گشتی
منفعل گوهر و خجل عمان ۴

آن که اشعار او که در هر یک
آشکار است رازهای نهان ۵

عاشقان راست چارهٔ غم عشق
عارفان راست مایهٔ عرفان ۶

آنکه پیوسته از حجاب خفا
بردی از خامه مداد بیان ۷

نوعروسان بکر معنی را
موکشان سوی جلوه‌گاه عیان ۸

طوطی بذله گوی گلشن دهر
بلبل خوش نوای باغ جهان ۹

چون درین تنگ آشیانه ندید
جای پرواز و عرصهٔ طیران ۱۰

طایر روح لامکن سیرش
کرد آهنگ روضهٔ رضوان ۱۱

حیف و صدحیف از آن یگانهٔ دهر
حیف و صدحیف از آن وحید زمان ۱۲

که سرا بوستان عمرش را
موسم دی رسید و فصل خزان ۱۳

از نوای حیات چون لب بست
آن خوش آهنگ مرغ خوش الحان ۱۴

شد تذروش به باغ نوحه سرا
عندلیبش به باغ مرثیه خوان ۱۵

رفت و در ماتم و مصیبت او
از زمین شد بلند تا کیوان ۱۶

از دل شیخ و شاب ناله و آه
از لب مرد و زن خروش و فغان ۱۷

چون سوی باغ خلد کرد آهنگ
هاتف از خامهٔ شکسته زبان ۱۸

بهر تاریخ زد رقم (دایم
جام مشتاق باد صحن جنان) ۱۹