شماره ۴۴ - هزار حیف که از گلشن جهان آخر

هزار حیف که از گلشن جهان آخر
چو گل به باد خزان رفت میرزامهدی ۱

فروغ محفل آل رسول بود و دریغ
که شمع‌سان ز میان رفت میرزامهدی ۲

ز الفت تن خاکی ملول شد جانش
به سوی عالم جان رفت میرزامهدی ۳

هوای قصر جنان کرد از جهان خراب
به آن خجسته مکان رفت میرزامهدی ۴

به حیرتم چه شنید از فسانهٔ ایام
که خوش به خواب گران رفت میرزامهدی ۵

غرض چو جانب عشر تسرای خلدبرین
ز بزم همنفسان رفت میرزامهدی ۶

رقم زد از پی تاریخ رحلتش هاتف
به بزمگاه جنان رفت میرزامهدی ۷