رباعی ۲۷۵ - عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود

عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود
جمعیت او تفرقهٔ خاطر بود ۱

در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست
گویا که دم خوشش دم آخر بود ۲