قصیدهٔ ۳۱

خورشید برکشید سر از بارهٔ بره
ای ماه! برگشای سوی باغ پنجره ۱

اسفندماه رخت برون برد از این دیار
هان ای پسر! سپند بسوزان به مجمره ۲

در کشتزار سبز، گل سرخ بشکفید
ز اسپید رود تا لب رود محمره ۳

بلبل سرودخوان شد و قمری ترانه‌گوی
از رود سند تا بر دریای مرمره ۴

وز شام تا به بام ز بالای شاخسار
آید به گوش بانگ شباهنگ و زنجره ۵

یک بیت را مدام مکرر همی کنند
بر بید، چرخ ریسک و بر کاج، قبره ۶

بی‌لطف نیست نیز به شبهای ماهتاب
آوای غوک ماده و نر، وآن مناظره ۷

خوشگوی ناطقی است خلق جامه عندلیب
پاکیزه جامه‌ای است بدآوازه کشکره ۸

لاله بریده روی خود از جهل و کودکی
تا همچو کودکان به کف آورده استره ۹

خورشید گه عیان شود از ابر و گه نهان
چون جنگیی که رخ بنماید ز کنگره ۱۰

رعد از فراز بام تو گویی مگر ز بند
دیوی بجسته از پی هول و مخاطره ۱۱

برخیز و می بیار، که از لشکر غمان
نه میمنه به جای بمانم، نه میسره ۱۲

غم کودکی است مادر او رشک و بخل و کین
می کار این سه را کند از طبع یکسره ۱۳

یاران درون دایرهٔ عیش و عشرت‌اند
تنها منم نشسته ز بیرون دایره ۱۴

بر قبر عزت و شرف خود نشسته‌ام
چون قاریی که هست نگهبان مقبره ۱۵

ری شهر مسخره است، از آنم نمی‌خرند
زیرا که مسخره است خریدار مسخره ۱۶

این قوم کودک‌اند و نخواهند جز قریب
کودک فریب خواهد و رقاص دایره ۱۷

کورند نیم و نیم دگر نیز ننگرند
جز در تصورات و خیالات منکره ۱۸