قصیدهٔ ۳۲

مگر می‌کند بوستان زرگری
که دارد به دامان زر جعفری؟ ۱

به کان اندر، آن مایه زر توده نیست
که باشد در این دکهٔ زرگری ۲

به باغ این چنین گفت باد صبا
که : «چونی بدین مایه حیلت وری؟ ۳

به ده ماه از این پیش دیدمت من
تهیدست و خسته‌تن از لاغری ۴

وز آن پس به دو ماه دیدمت باز
به تن جامه چینی و ششتری ۵

به سه ماه از آن پس شدی بارور
شکم کرده فربه ز بارآوری ۶

به دیدار نو بینم اکنون تو را
طرازیده بر تن قبای زری ۷

همانا که تو گنج زر یافتی
که کردی بدین گونه زر گستری ۸

به گاه جوانی همی داشتی
به طنازی آیین لعبتگری ۹

کنون گشته‌ای سخت پیر و حریص
همی خواسته نیز گردآوری ۱۰

دگر باره دختر شوی، ای عجب!
عجوزه ندیدم بدین دختری» ۱۱

چمن زر فروش است و زاغ سیاه
شده زر او را به جان مشتری ۱۲