شماره ۴۹ - آن که شد تا حشر لازم صبر در هجران او

آن که شد تا حشر لازم صبر در هجران او
مرگ بر من کرد آسان درد بی درمان او ۱

من که بی او زنده تا یک روز دیگر نیستم
چون نباشم تا ابد در دوزخ حرمان او ۲

دارم اندر پیش از دوری ره مشکل که هست
در عدم ماوا گرفتن منزل آسان او ۳

من گریبان چاکم از یکروزه هجران وای اگر
تا ابد کوته بماند دستم از دامان او ۴

روشن از سوز وداعم شد که می‌ماند به دل
تا قیامت آرزوی قامت فتان او ۵

کاش بردی همره خویشم که گردانیدمی
در بلاهای سفر خود را بلاگردان او ۶

جان بزور صبر می‌برد از فراقش محتشم
یاد خلق و خوی آن مه شد بلای جان او ۷