غزل ۱۸ - گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم را

گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم را
آب می‌برد به یک چشم زدن عالم را ۱

سوز دیرینه‌ام از وصل نشد کم چه کنم
که اثر نیست درین داغ کهن مرهم را ۲

آن پری چهره مگر دست بدارد از جور
ورنه بر باد دهد خاک بنی‌آدم را ۳

ای تو را شیردلی در خم هر موی به بند
قید هر صید مکن زلف خم اندر خم را ۴

بنشین در حرم خاص دل ای دوست که من
دور دارم ز رخت دیدهٔ نامحرم را ۵

باددر بزم غمم نشه‌ای از درد نصیب
که در آن نشئه ز شادی نشناسم غم را ۶

خواهی اکسیر بقا محتشم از دست مده
ساغر دم به دم و ساقی عیسی دم را ۷