غزل ۲۴ - جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا

جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا
بگذار ای طبیب زمانی به او مرا ۱

زین تب چنان ره نفسم تنگ شد که هیچ
جز آب تیغ او نرود در گلو مرا ۲

آن بلبلم که جلوهٔ آتش گل من است
در دام آرزو نکشد رنگ و بو مرا ۳

از طره دو تا به دو زنجیر بسته است
چون شیر وحشی آن بت زنجیر مو مرا ۴

خوی بد است مائدهٔ حسن را نمک
زین جاست حرص دیدن آن تندخو مرا ۵

ذرات من ز مهر تو خالی نمی‌شوند
گر ذره ذره می کنی ای فتنه‌جو مرا ۶

در عاشقی مرا چه گنه کافریدگار
خود آفریده عاشق روی نکو مرا ۷

اقبال محتشم که چو طبعش بلند بود
افراخت سر به سجدهٔ آن خاک کو مرا ۸

تا آمدم به سجدهٔ سلمان جابری
ناید به کس دگر سر همت فرو مرا ۹