غزل ۳۳ - نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را

نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را
که دست نیست بدان هیچ پادشاهی را ۱

پناه صد دل مجروح گشته کاکل تو
چه پردلی که حمایت کند سپاهی را ۲

جز آن جمال که خال تو نصب کردهٔ اوست
که داد مرتبه خسروی سیاهی را ۳

به نیم جان چه کنم با نگاه دم‌دمش
گه صدهزار شهید است هر نگاهی را ۴

دلی که جان دو عالم به باد دادهٔ اوست
در او اثر چو بود ناله‌ای و آهی را ۵

مر از وصل بس این سروری که همچو هلال
ز دور سجده کنم گوشهٔ کلاهی را ۶

برای مهر و وفا کند کوه‌کن صد کوه
ولی نکند ز دیوار هجر کاهی را ۷

رو ای صبا و به آن سرو پاک‌دامن گو
که از برای تو کشتند بی‌گناهی را ۸

جهان ز فتنهٔ چشمت پرست ز انخم زلف
نما به محتشم ای گل گریز گاهی را ۹