غزل ۳۴ - تا همتم به دست طلب زد در بلا

تا همتم به دست طلب زد در بلا
دربست شد مسخر من کشور بلا ۱

دست قضا به مژده کلاه از سرم ربود
چون می‌نهاد بر سر من افسر بلا ۲

آن دم هنوز قلعه مه‌دم حصار بود
کاورد عشق بر سر من لشکر بلا ۳

بر کوهکن ز رتبهٔ مقدم نوشته‌اند
نام بلا کشان تو در دفتر بلا ۴

تا بنده بود بی‌تو بدغ جنون اسیر
تابنده بود بر سر او افسر بلا ۵

تا هست کاکل تو بلاجو عجب اگر
کاهد زمانه یک سر مو از سر بلا ۶

مردیست مرد عشق که دایم چو محتشم
در یوزه مراد کند از در بلا ۷